: 이유리~팍인수 :

1 DAY LEFT..

IT'S TIME TO GO..

GOOD BYE THAILAND ~

HELLO ENGLAND ~   ....

WISH ME LUCK!!! :)

: ตอนนี้กี่โมงแล้ว?

: ตีสองแล้วไง

: แล้วทำไมยังไม่หลับไม่นอนอีก?

: ก็อยากมาอัพบล็อก

: แล้วอัพเวลาอื่นไม่ได้เหรอไง นี่มันตีสองนะ!!

: ก็อยากอัพเวลานี้นี่ ตีสองแล้วไง ก็อยากอัพให้พี่ชาย ไม่ได้เหรอไง?

: ถ้างั้นก็ตามสบาย อัพไปเหอะ ว่าแต่ทำไมต้องอัพให้พี่ชาย

: ก็วันนี้วันเกิดมันไงล่ะ :)

22 05 08  ..  วันเกิดเฮียมิว พี่ชายคนเดียวที่เหลือของโม
ก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนเที่ยงคืนก็ส่งเมสเสจฮบด.ไปละ (ทั้งๆที่ห้องก็อยู่ติดกัน เดินไปบอกก็ได้นี่เนอะ55+)
แล้วก็เกิดนึกบ้าไรไม่รู้ อยากอัพบล็อกถึงพี่ชายคนนี้
อืมก็ 18 ปีที่เกิดมา ก็มีเฮียมิวอยู่ข้างๆมาตลอด
เป็นพี่ชาย เป็นพ่อในบางครั้ง เป็นเพื่อนเล่นในบางเวลา
เป็นพี่ชายที่ชอบแกล้งน้องคนนี้มากๆ ไม่รู้มันสนุกมากรึไง!
ตอนเด็กๆ ก็ชอบมาเล่นเตะต่อยกับโม จนโมเขียวช้ำไปทั้งแขนทั้งขา
ทำเหมือนน้องสาวคนนี้เป็นน้องชายยังไงยังงั้นเลย เหอๆ
ทะเลาะกันก็บ่อย ชอบทะเลาะเรื่องงี่เง่า แต่ไม่ถึง 5 นาที เราก็กลับมาดีกันทุกครั้ง
จำได้ว่าเมื่อก่อน สมัยเฮียมิก พี่ชายอีกคนยังอยู่
เฮียมิวกับเฮียมิกชอบแกล้งโมมาก แต่สุดท้ายเฮียมิกกับโมก็จะมารวมหัวกันแกล้งเฮียมิวแทน
แล้วมีอยู่ครั้งนึง ตอนนั้นเด็กมากๆ เฮียมิวโดนแกล้ง ร้องไห้ไปฟ้องแม่ใหญ่ 55+
แต่ถึงเฮียมิวจะแกล้งโมยังไง โมก็รู้ว่าเฮียรักแล้วก็เป็นห่วงโมมากๆ
มีอยู่ครั้งนึง ตอนนั้นไปทะเล แล้วคือโมกลัวหมามาก
แล้วแบบทำไมไม่รู้ รู้แต่หมามันจะมาแย่งขนม พอโมไม่ให้มันก็กระโดดมาแบบจะกัด
เฮียมิวรีบวิ่งเข้ามากันให้ เลยโดนมันงับแทน แต่ก็ไม่เป็นไรมาก
ตอนนั้นซึ้งใจพี่ชายคนนี้มาก ก็ไม่คิดว่าจะมาช่วยจนตัวเองโดนกัดเอง
ปกติ เวลาโมมีอะไร จะไม่ค่อยเล่าให้เฮียมิวฟังเท่าไหร่ จะเล่าให้เฮียมิกฟังมากกว่า
แต่พอเฮียมิกไม่อยู่ โมก็รู้สึกว่า ได้พูดคุย ได้เล่า ได้เปิดใจอะไรหลายๆอย่างกับเฮียมิวมากขึ้น
จากที่ตอนแรกเราเอาแต่แกล้งกัน กลับกลายเป็นว่าเรามาสนิทกันเหมือนเพื่อนเลย
เพราะที่จริงเฮียมิวกับโม เราอายุห่างกันแค่ปีกว่าๆเอง พอได้คุยกันมากขึ้น ก็เลยรู้สึกเหมือนเพื่อน
โมรู้ว่า เฮียมิวเป็นพวกไม่ชอบเปิดเผยความรู้สึก
บางทีรู้สึกอะไร แต่ก็จะไม่พูด บางทีเศร้าก็ไม่บอกใคร ชอบเก็บเอาไว้คนเดียว
แล้วก็แสดงท่าทางร่าเริงออกมาแทน แต่ที่จริงเฮียไม่ได้ร่าเริงอย่างนั้น
โดยเฉพาะเรื่องเฮียมิก เมื่อก่อนเฮียมิวกับเฮียมิกสนิทกันมาก
แต่พอเฮียมิกไม่อยู่ โมจำได้เลยว่าช่วงแรกๆเฮียมิวเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน
ไม่ค่อยพูดมากเหมือนเมื่อก่อน ไม่เล่น ไม่คุย ไม่หัวเราะ ไม่ร่าเริง
ใช้เวลาอยู่เป็นปีๆกว่าเฮียมิวจะกลับมาเหมือนเดิม
เฮียมิวเป็นพี่ชายที่ดีนะ แม้ว่าบางทีจะทำตัวกวนตีนไปสักหน่อย
แต่โมก็รู้ว่าเฮียมิวเป็นคนดี แล้วก็รักน้องคนนี้มากด้วย
ที่จริงโมกับเฮีย เราไม่เคยบอกรักกันเลย มันเขินอ่ะ ไม่กล้าพูด
บางทีแค่พูดว่าขอบคุณยังเขินเลย เหอๆ
แต่คือก็รู้ว่าเรารักกัน แม้จะไม่แสดงออกก็ตาม
เวลาโมคุยกับเฮียมิวตอนไม่สบายใจ โมจะรู้สึกดีทันที
แค่ได้ยินเสียงเฮีย โมก็รู้สึกสบายใจแล้ว แบบไม่รู้นะ มันรู้สึกดี เหมือนว่ามีเฮียอยู่ก็ไม่ต้องกลัวอะไร
ก็ดีใจนะ ดีใจที่ได้เกิดมาเป็นน้องสาวเฮีย
แม้น้องสาวคนนี้จะทำตัวไม่ดีบ้าง ดื้อบ้าง งี่เง่าบ้าง เอาแต่ใจบ้าง วุ่นวางบ้าง
แต่น้องสาวคนนี้ก็รักเฮียนะ รักมากด้วย มากกว่าใครเลยล่ะ :)
ต้องขอบคุณเฮียด้วยสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
เฮียเป็นพี่ชายที่ดีมากที่สุดเลย จริงๆนะ
ไม่มีเฮีย โมก็ไม่รู้จะอยู่ยังไง
เอาเปนว่า HAPPY BIRTHDAY นะพี่ชาย

รักเฮียค่ะ ^^

เรื่องดีๆที่ฉันยังจำ ตอกและย้ำตัวเองทุกวันในความคิด
เรื่องดีๆที่ฉันยังยึดติด อยู่กับความคิดว่าเธอนั้นเป็นคนที่แสนดี

เรื่องที่เลวร้ายฉันกลับไม่จำ สิ่งที่เธอได้ทำ ไม่เคยจำ ไม่เคยฝังใจ
ไม่เข้าใจ ตัวเองเลย

ก็มันเป็นอย่างนี้มันจึงลืมไม่ลง ยิ่งคิดอะไรซื่อๆตรงๆ
ว่าเธอ"เคย"รักกัน
ก็มันเป็นอย่างนี้เลยเจ็บอยู่อย่างนั้น ถ้าฉันเลือกจำภาพที่เธอทิ้งกัน
ก็คงง่ายต่อการที่ฉันลืมเธอ

เรื่องดีๆคือแผลข้างในใจ ยิ่งจดจำมันมากเท่าไรยิ่งเจ็บเหลือเกิน

เพลงนี้ เศร้าดีเนอะ ฟังแล้ว ร้องไห้ไปแล้ว บ้าบอจริงๆ
ที่จริงโมก็ไม่รู้จักหรอก แต่เพราะเห็นชื่อเพลงตรง personal message ของคนคนนึง
ก็เลยไปหา แล้วก็เจอ พอฟัง แล้วก็เศร้า
จริงๆด้วย ที่เจ็บ ที่จำ ที่ลืมไม่ได้จนถึงทุกวันนี้ เพราะเราจำและยึดติดแต่กับเรื่องดีๆ
แต่ก็แปลกนะ เรื่องไม่ดี ทำไมเรากลับไม่จำ ทำไมกันนะ
หรือทุกคนจะเป็นแบบนี้เหมือนกันไปหมด ?
ทั้งเทอ.. และชั้น..  เราเลือกจำแต่เรื่องดีๆ จริงๆเหรอ ?
บางทีคิดแล้วก็ยังอยากหัวเราะ เรื่องของเราไม่ค่อยมีเรื่องดีๆให้จำเท่าไหร่
แต่ว่าก็ยังค้นหา ยังเลือกที่จะจำจนได้ จำจนมันลืมไม่ได้สักที แปลกดีเนอะ

แล้วเมื่อวันก่อน คุยกับอินซู แล้วเปิดคอมฟังเพลงไปด้วย
แต่ฟังแค่เพลงนี้เพลงเดียว ซ้ำไปซ้ำมา เปิดดังมากด้วย
จนเค้าถามว่าทำไมฟังแต่เพลงนี้เพลงเดียว
โมก็ถามเค้าว่ามันเพราะมั้ย เค้าก็บอกว่าเพราะดี แต่ฟังไม่รู้เรื่อง
ก็เลยแปลให้ฟัง พอเสร็จเค้าก็เงียบ โมก็เงียบ
นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกอึดอัดเวลาเงียบ
อยู่ๆเค้าก็บอกว่า ก็เป็นแบบนี้แหละ การจะลืมใครสักคนมันต้องใช้เวลา
การจำเรื่องดีๆมันอาจทำให้เราลืมไม่ได้ และ เจ็บ
แต่ว่าสักวันนึง มันจะเปลี่ยนมาเป็นความทรงในอดีตจำที่สวยงามของเรา
ไม่จำเป็นต้องเลือกจำแต่เรื่องไม่ดีหรอก
เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เราก็จะมีแต่ความทรงจำที่เลวร้าย ที่มีแต่จะทำให้รู้สึกแย่เวลานึกถึง
ยอมเจ็บตอนนี้ เผื่อสักวันข้างหน้ามันอาจจะทำให้เรายิ้มได้เวลานึกถึง
ดีกว่าลืมมันไปง่ายๆตอนนี้ แล้วต่อไปก็ไม่มีอะไรให้นึกถึงแล้วยิ้มได้อีก
ฟังเค้าพูดแล้วรู้สึกว่ามันก็จริงอย่างที่เค้าพูด
แล้วก็รู้สึกอยากจะถามเหมือนกันนะว่าเคยมีแฟนมาก่อนรึป่าว
แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าถาม หรือเพราะกลัวว่าเค้าจะถามกลับ ?
ไม่รู้สินะ ยังไม่พร้อมที่จะพูดถึงใครอีกคนต่อหน้าเค้า
แต่ยังไงสักวันคงได้พูด คงได้เล่า สักวันนึง

ป.ล. อยู่ดีๆก็เริ่มรู้สึกว่าเหมือนจะ รัก เค้าแล้วล่ะ :)