: 이유리~팍인수 :

หายไปนาน...ตอนนั้นอัพเรื่องเอาเฝือกออก แล้วเหมือนมันมีปัญหา เซ็งมาก ลบออกไปเลย

วันนี้กลับมาอีกที จะบอกว่า เอาเฝือกออกแล้ว โย่วๆๆ สบายขามาก

แต่ก็รู้สึกเหมือนขาข้างขวามันเล็กๆยังไงไม่รู้ ไม่ชินอ่ะ

อยู่กับเฝือกมาเดือนกว่าๆ พอเอามันออกไปก็รู้สึกเหมือนขาดๆอะไรไปนะ : )

โมเคยอัพเรื่อง 2 ปีในเกาหลี ให้อะไรมากกว่าที่ฉันคิด ตอน 1 ไปแล้ว
ตอนนี้เห็นสมควรแก่เวลาที่จะมาอัพตอน 2 ซักที !

การไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง..ยอมรับเลยว่าไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
มันเหมือนการปรับตัวครั้งใหญ่ ต้องปรับทุกอย่าง
ชีวิตประจำวัน การสื่อสาร ความเข้าใจ เพื่อน ครอบครัว ภาษา การเอาชีวิตรอด
ตอนแรกๆ ที่มาเกาหลีใหม่ๆคิดอยากกลับบ้านทุกวันอ่ะ
โทรหาพ่อแม่พี่ชาย บอกว่าไม่ไหวแล้ว ไม่อยู่แล้ว ไม่ชอบ อยากกลับบ้าน
แต่ก็ได้แต่บ่นไปงั้นแหละ ยังไงก็รู้อยู่แล้วว่ากลับไม่ได้
ช่วงแรกๆที่มา มองอะไรก็ดูแปลกตา ฟังอะไรก็ดูแปลกหูไปหมด
ความรู้ภาษาเกาหลีนิดๆหน่อยๆที่เคยเรียนก่อนมา ไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ -*-
อ้อ..ยกเว้นคำทักทาย ใช้ได้กับทุกคน เป็นประโยคที่พูดโดยไม่ต้องคิด -*-

ช่วงเดือนแรก เป็นอะไรที่ทรมานมากๆ เป็นเดือนแห่งการปรับตัว
จากที่เคยเป็นคนพูดมากตอนอยู่ไทย มาเกาหลีเหมือนคนใบ้ไปในบัดดล
แบบ มันพูดอะไรกันวะ ฟังไม่ออกสักคำเลยโว้ย!!!
แล้วอย่าคิดว่าภาษาอังกฤษจะช่วยให้เอาชีวิตรอดที่นี้ได้
รู้สึกคนรอบตัว หาพูดอังกฤษได้น้อยมาก แทบจะไม่มีเลย
จะมีก็แต่โอปะที่พูดได้ แต่โมก็ฟังสำเนียงเค้าไม่ค่อยออก แค่พอจะเดาๆได้
ตอนนั้นเครียดมาก รู้สึกตัวเองเก็บกด อยากจะพูด อยากจะทำอะไร ก็บอกไม่ได้
ต้องใช้ภาษาใบ้ตลอด.... -*-
ใช้เวลาอยู่หลายเดือนกว่าจะพอฟังรู้เรื่อง อันนี้พูดจริง
แต่แบบถึงฟังรู้เรื่อง ก็คือแค่ถูไถ เดาๆเอา
อีกอย่าง มันลำบากเวลาจะพูด พูดไม่ได้ อึดอัด เหอๆ
จนบัดนี้ ก็สองปีนิดๆ โอเคว่าพูดได้แล้ว แต่ก็ไม่ใช่นึกอยากพูดไรจะพูดได้เลยนะ
ส่วนใหญ่ที่พูดคือประโยคซ้ำๆที่ใช้ในชีวิตประจำวัน พูดได้เพราะความเคยชินมากกว่า -*-

ตอนมาแรกๆ โคดเกียดอาหารเกาหลีเลย
จนบัดนี้ก็ยังไม่ค่อยชอบ ไม่รู้ทำไม กินได้ก็แค่บางอย่างอ่ะ ที่มันอร่อยจริงๆ
เมนูประจำ คือ "รามยอน"  "พิบิมบับ"  และ  "คิมบับ" 5555+
ส่วนที่เกลียดโคดอ่ะนะ ก็พวกต็อกทั้งหลาย ไม่ชอบอ่ะ รู้สึกมันยังไงๆไม่รู้ -*-
ส่วนคิมชี(หรือที่คนไทยเรียกกันว่ากิมจินั่นเอง) พอกินได้ แต่ก็ไม่ค่อยชอบ
สรุปคือไม่ค่อยประทับใจเรื่องอาหารเท่าไหร่
แต่ชอบสตรอเบอรี่เกาหลีนะ ลูกใหญ่โตมโหฬารมาก แถมหวานอร่อยสุดๆไปเลย

มีครั้งนึง ตอนขึ้นบันไดเลื่อน คือไม่รู้ไงว่าฝั่งนึงจะสำหรับคนยืนเฉยๆ
อีกฝั่งจะสำหรับคนที่เดินหรือจะวิ่งก็แล้วแต่ ก็พวกที่รีบๆนั่นแหละ
แล้วแบบมาใหม่ๆ ก็โง่ไง ดันยืนผิดฝั่ง...โอ้โห......
อิโมถูกไอ้ผช.ใส่สูทอย่างหรูผลักกระเด็นเกือบล้ม !!
บอกตามตรงตอนนั้นอายมาก แล้วก็โกดด้วย
แบบนอกจากมาผลักชั้นเกือบล้ม ยังหันมาตะโกนด่าอีก เหอะๆ
ตอนนั้นอยากด่ามันกลับมาก แต่ไม่รู้คำด่าเกาหลี ก็เลยได้แต่ด่าเป็นไทยไปเบาๆ
ว่า...  "เหี้-เอ๊ย ชนกรูแล้วยังด่ากรูอีก" แต่พูดเบามาก อารมคนสบถกับตัวเอง -*-
กลับมาบ้านรีบมาให้โอปะสอนคำด่าเกาหลี เพราะคิดว่าอยู่ที่นี่คงได้ใช้บ่อยแน่ๆ

ไว้จะมาต่อคราวหน้า T^T