: 이유리~팍인수 :

เป็นการอัพบล็อกติดต่อกันภายในระยะเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง ^^

เรื่องของเรื่องมันเกิดจากความขี้เกียจอ่านหนังสือ...
บวกกับอยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้
ถ้าไม่ได้มาเขียนเก็บไว้ คงเสียใจแย่ 55+

เริ่มล่ะนะ....
ตามหัวข้อเลย วันนี้โมจะมาเล่าถึงความน่ากลัวมั่กๆๆๆๆๆของสาวเกาหลี ซึ่งประสบมาโดยตรง -*-
หลายคนคงรู้กันดีอยู่แล้วว่าคนเกาหลีโดยนิสัยดั้งเดิมมักจะรุนแรง
เป็นเพราะเกาหลีเคยผ่านช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มา และครั้งนั้นก็นับว่ารุนแรงพอสมควร
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนบางส่วนก็รู้สึกเก็บกดที่ต้องอยู่ภายใต้สถานการณ์สงครามเกาหลีเหนือ-ใต้
ต้องถูกแบ่งประเทศออกเป็นสองส่วน...เผชิญกับสงคราม ความเครียด ความกดดันต่างๆนาๆ
นั่นทำให้ทุกคนต่างต้องดิ้นรนเอาตัวรอด
พยายามทำทุกวิถีทางให้ตัวเองอยู่รอดในสังคมที่เลวร้ายตอนนั้น
ด้วยสถานการณ์ที่รุนแรง ก็เลยเป็นสิ่งที่หล่อหลอมให้นิสัยของคนในช่วงเวลานั้นเป็นคนรุนแรง
คนส่วนหนึ่งที่รอด และอยู่มาถึงปัจจุบัน โดยเฉพาะพวกคนแก่ๆ ก็จะมีนิสัยประมาณนั้น
เด็กรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ก็เหมือนกัน เพราะได้รับการปลูกฝังมาจากที่บ้าน
หรือไม่ก็เห็นแบบอย่างจากคนใกล้ชิด เลยซึมซับเอาวัฒนธรรมแบบนั้นมา
แต่มันก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะรุนแรง ก้าวร้าว และน่ากลัว....
คนเกาหลีที่โมรู้จักเกือบทุกคนก็นิสัยโอเค ไอ้ที่รุนแรงนั่นก็มี แต่คืออยู่ในระดับที่รับได้
ทีนี้จะขอยกตัวอย่างพวกแอนตี้แฟนคลับหน่อยละกัน
พวกนักร้อง นักแสดงส่วนใหญ่ที่นี่ เค้าไม่ได้มีแต่เฉพาะแฟนคลับหรอกนะคะ
หลายคนที่มีแอนตี้แฟนคลับจำนวนพอๆกับแฟนคลับก็มี หรือมากกว่าก็มี
ที่เห็นได้ชัดก็เช่นพวกทงบัง ซูจู พวกนี้แอนตี้แฟนคลับค่อนข้างเยอะ
และที่เกาหลี พวกนี้จะรุนแรงมาก ชอบก็ชอบอย่างคลั่งไคล้แทบถวายชีวิต
เกลียดก็เกลียดอย่างรุนแรงแทบจะฆ่ากันเลยทีเดียว
จะสังเกตตได้ว่าพวกนักร้องเกาหลีจะกลัวแอนตี้แฟนคลับมากๆ
อย่างโซฮี วงwonder girls ก็ถูกพวกแฟนคลับเอสเจคุกคามเหมือนกัน เรื่องคิมฮีชอลนั่นแหละ
อ่ะมา ต่อๆๆ เริ่มจะพาออกนอกเรื่องแระ - -
ทีนี้ก็จะขอโยงมาที่โรงเรียนเลยละกัน
คิดว่าที่เกาหลีก็คงเหมือนที่ไทยอ่ะค่ะ
ในโรงเรียนจะมีหนุ่มป๊อบ สาวป๊อบประจำโรงเรียน
หรือพูดง่ายๆก็พวกที่ค่อนข้างเป็นที่รู้จักของคนในโรงเรียนนั่นแหละ
ไม่ว่าจะเป็นพวกที่หน้าตาดี สวย หล่อ รวย น่ารัก เท่ห์ มนุษยสัมพันธ์ดี ก็ว่ากันไป
ทีนี้ก็จะโยงมาเข้าเรื่องของโมแล้วนะคะ
คืออย่างที่โรงเรียนโม ก็จะมีพวกที่ป๊อบๆของแต่ละปีเหมือนกัน
มาพูดถึงพวกผู้ชายก่อน...
อย่างชั้นโม มันจะมีกลุ่มนักบาส ซึ่งทุกคนลงมติว่ามันเท่ห์กันเหลือเกิน
แต่สำหรับโม โอเคมันเท่ห์กันจริงๆ เพียงแต่พวกนี้จะคิดว่าตัวเองหล่อเท่ห์เป็นที่รู้จัก
ก็เลยค่อนข้างจะขี้เก๊ก และบางคนก็ม่อๆ บางคนก็หยิ่งไม่พูดกับใครก็มี
แต่ถึงนิสัยจะเลวแค่ไหน แต่มันก็เท่ห์อยู่ดี
แล้วก็จะมีหัวหน้าชั้นปี อยู่แผนกวิทย์ 
คนนี้ที่ป๊อบเพราะนอกจากจะเรียนเก่ง น่ารัก รวยแล้ว ยังนิสัยดีอีก 
แล้วก็มีเด็กแผนกศิลปะคนนึง หล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~
คนนี้รู้มาว่าเค้าไม่ใช่เกาหลีแท้ เป็นลูกครึ่งอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ แต่หล่อสุดๆ
เค้าป๊อบมากในหมู่น้องปีหนึ่งกับปีสอง...รวมถึงปีสามบางคนก็แอบปลาบปลื้มอยู่ 555+
ส่วนเด็กแผนกภาษา....มีอยู่สองคน เค้าไม่ได้หล่อลากไส้ขนาดนั้น
เพียงแต่เป็นผู้ชายที่ดูดี และค่อนข้างขรึมๆ เลยมีสาวตามกรี๊ดอยู่หลาย
ส่วนพวกผู้หญิง...
ส่วนใหญ่ที่ป๊อบๆจะเป็นพวกไฮโซๆ ลูกคุณหนู พวกที่ผ่านศัลยกรรมมาแล้ว
แบบเค้าสวยจริงๆ สวยสุดๆ อย่างกับดาราเลยประมาณนั้น
คือบอกตรงๆว่าผู้หญิงเกาหลีถ้าไม่ศัลยกรรม ก็คงไม่สวยขนาดนั้น อันนี้เรื่องจริง
แต่ที่นี่เค้ารับได้ จะศัลไม่ศัล ถ้าสวยก็เป็นที่ชื่นชอบของคนหมู่มากแล้ว

ที่นี้เรื่องที่โมจะพูดถึง มันเกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อน
คือตอนเลิกเรียน โมก็จะเอาหนังสือไปคืนเพื่อนห้องข้างๆ
แล้วทีนี้คาบนั้น ห้องนั้นมีเรียนพละ เพื่อนเลยโทรนัดให้โมไปเจอที่โรงยิม
ทีนี้ตอนวิ่งลงบันไดไป ด้วยความซุ่มซ่ามสุดๆ โมก็ดันก้าวข้ามบันไดไปหนึ่งขั้น
ก็ล้มขาแพลงสิคะ............................อยากบอกว่าตอนนั้นอายมาก !!!!!
เพราะรู้ว่ามีคนเดินตามหลังลงมา T^T
อายสุดๆๆๆ คือถ้ามีเพื่อนอยู่ด้วยโมก็คงแถไปได้ คงทำเป็นตลกกลบเกลื่อน
แต่นี่อิโมอยู่คนเดียวค่า >< แล้วที่อายยิ่งกว่านั้นคือ...
คนที่เดินตามลงมาสองคนคือนักบาสในกลุ่มที่มันป๊อบๆนั่นแหละ
สองคนนี้เรียนแผนกภาษาเหมือนโม แต่อยู่คนละห้อง ไม่รู้จัก และไม่เคยคุยกัน -*-
แค่รู้ว่าหน้าอย่างนี้อยู่แผนกเดียวกันก็แค่นั้น
ทีนี้ ตอนนั้นสิ่งที่โมคิดคือขอก้มหน้าอย่างเดียว ให้คนอื่นเดินผ่านไปก่อน
แบบมันเจ็บที่เท้าด้วย แล้วก็อายด้วย โมก็เลยนั่งก้มหน้า แล้วก็แกล้งทำเป็นจับๆขา ปัดๆกระโปรง 555+
ทีนี้นักบาสคนนึงเค้าก็ถามว่า "ลุกไหวมั้ย"
โมก็ตอบไปว่า "ไหวๆ" แล้วก็เงยหน้าไปยิ้มสู้ตายสุดๆให้
แต่หน้าสองคนนั้นเหวอโคดเหอะ แบบตกใจอะไรขนาดนั้นวะ กรุเป็นคนล้มนะคะ มิใช่เมิงงงงง
ทีนี้เค้าก็ทำท่าจะเดินจากไป...ตอนนั้นแอบคิดในใจว่า นี่จะไม่ช่วยกรุเลยเรอะ??
ก็แค่คิดขำๆอ่ะนะ 5555+
ทีนี้โมก็ลุกขึ้นมา แต่มันเจ็บอ่ะ เจ็บโคด ก็แอบร้อง "อ้ากกก" ไปค่อยๆนิดนึง
นักบาสคนที่ถามว่าลุกไหวมั้ยก็หันมา แล้วก็ถามอีกว่า "ไหวมั้ยเนี่ย"
อิชั้นก็บอกว่า "ไหวๆ" 555+ แต่หน้ามันไม่ไหวแล้วอ่ะ ตอนนั้นเจ็บจริงๆ
เค้าก็เลยจะพาไปห้องพยาบาล...ซึ่งมันต้องเดินไปที่ตึกศิลปะ -*-
ทีนี้ก็ค่อยๆพยุงกันไป เหอๆๆๆๆ แต่ตอนนั้นใจแอบเต้นอย่างรุนแรงนะค้า ฮ่าๆๆ~
ก็แหม ไม่เคยคิดฝันว่าจะมีโอกาสคุยกับพวกนี้ กร๊ากกกกกกก
อันที่จริงก็คุยกันแค่นั้นแหละ เพราะตอนเค้าช่วยพยุงเดินไปก็ไม่ได้คุยอะไรเลย
แค่อีคนเดิมคอยถามว่า "ไหวมั้ย" แล้วชั้นก็คอยตอบว่า "ไหวๆ" ก็แค่นั้น น่าอนาจจริง -*-
แล้วตอนเดินตรงทางเชื่อมไปตึกศิลปะ ก็เดินผ่านผู้หญิงกลุ่มนึง ปีสามเนี่ยแหละ
เพราะป้ายชื่อเป็นสีน้ำเงิน..(ปีหนึ่งป้ายชื่อสีเหลือง ปีสองสีแดง ปีสามสีน้ำเงิน)
คิดว่าคงเป็นพวกแผนกศิลปะอ่ะนะ เพราะไม่เคยเห็นหน้าที่ตึก
แล้วคืออีกลุ่มนี้ก็เพ่งเล็งมาที่ชั้นค่ะ....ตอนนั้นก็คิดอยู่แล้วว่า กรุโดนเฉ่งแน่ๆ แล้วก็จริงๆ
เพราะสายตาที่คุณหล่อนๆพวกนั้นมอง ไม่ได้แสดงออกถึงความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย
มีบางคนถึงกับค้อนโมเลยเหอะ แล้วก็ซุบซิบกัน
แต่โมก็ไม่ได้กลัวนะ เพราะคิดว่ายังไงมันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาอยู่แล้ว
คิดว่าพวกนี้คงแค่นินทาโมเฉยๆ...
พอเดินไปห้องพยาบาล ทายานวดขาเสร็จ ก็โทรเรียกเพื่อนที่นัดกันที่โรงยิมให้มาหา
แล้วคือเพื่อนคนนี้เค้ารู้จักกับนักบาสที่เดินมากับโม เพราะตอนปีสองอยู่ห้องเดียวกัน
แต่ไม่ใช่คนที่ถามว่าไหวมั้ยนะ แต่รู้จักกับคนที่เงียบๆ
ทีนี้เพื่อนโมกับเค้าก็คุยๆกันนิดหน่อย แล้วพวกนั้นก็ไปซ้อมบาสที่โรงยิม
ทีนี้ตอนเดินกลับบ้าน ก็ต้องให้เพื่อนช่วยพยุงไปหน้าโรงเรียนค่ะ
กะว่าจะเรียกแท็กซี่ เพราะตอนนั้นเดินขึ้นรถเมล์ไม่ไหว
แล้วก็เจอกับกลุ่มผู้หญิงกลุ่มที่นินทาอิชั้นอ่ะค่ะ
แล้วคือโมได้ยินคนนึงในกลุ่มนั้นพูดประมาณว่า อยากตายเหรอ มายุ่งกับพวกนักบาสพวกนั้นทำไม
ทีนี้โมกระซิบบอกเพื่อน คือก่อนหน้านี้โมเล่าให้เพื่อนฟังแล้วไง
ทีนี้เพื่อนโมก็หันไปที่กลุ่มนั้น แล้วก็พูดลอยๆประมาณว่าใครกันแน่ที่สมควรตาย กรี๊ดดดดด!!!
หายนะเลยไง!!! ทีนี้พวกนั้นหันมากันทั้งกลุ่ม แล้วมองโมกับเพื่อนเลยค่ะ มองเอาเป็นเอาตายมากๆ
คิดว่าไงคะ....สองต่อห้า......โมก็รีบโบกรถสิคะ 555555555555+
แล้วพอวันรุ่งขึ้นก็ไม่ได้ไปเรียน แต่มีเมสเสจส่งมาให้ค่ะ ส่งมาว่า
"ถ้าชั้นเห็นเธอเข้าใกล้กลุ่มนักบาสอีก ชั้นสาบานได้ว่าเธอคงจะไปตื่นที่โรงพยาบาล"
ตอนนั้นโมแบบรู้สึกdownสุดๆ แล้วก็กลัวด้วย
เลยโทรหาเพื่อน ปรึกษาว่าจะทำไงดี
เพื่อนก็บอกว่าไม่เป็นไร ก็แค่อย่าไปเดินกับพวกนั้นอีก
แล้วพอโมถามว่าพวกผู้หญิงกลุ่มนั้นเค้าจะกล้าทำอะไรโมจริงๆรึป่าว
เพื่อนโมก็ตอบอย่างให้กำลังใจกลับมาว่า "แน่นอน พวกนั้นกล้าทำทุกอย่าง"
แล้วเค้าก็เล่าให้โมฟังเรื่องความรักความเกลียดอย่างรุนแรงเนี่ยแหละ
จนโมแบบ.....กลัวจริงๆอ่ะ หลังจากนั้นไม่เคยเดินเฉียดนักบาสเลยค่ะ 55+
เซงเหอะ อุส่าห์ได้คุยกัน พอเจอข้างนอกก็แบบจะได้ทักกันได้
แต่นี่กรุต้องพยายามระแวงอยู่ตลอดเวลา เซงเห๊อะ!!!!!
แล้วคือพวกนั้นส่งเมสเสจหาโมประมาณสามวันอ่ะ เช้ากลางวันเย็นก่อนนอน น่ากลัวมาก
เพิ่งเลิกส่งไปเมื่อย่างเข้าวันที่สี่ เหอๆๆๆๆ
ดีแระ อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตชั้นละกัน ถ้าชั้นเอาจริง พวกแกก็ไม่รอดเหมือนกัน กร๊ากๆๆๆ -*-

เอ่อ ไปก่อนนะคะ ตีสามแล้วค่ะ ไปนอนแล้วค่ะ พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า
ฝันดีค่ะทุกคน

edit @ 31 Oct 2007 01:09:03 by 유리